Sulejman Dërmaku
Qëkurse di për vete, pareshtur kam dëgjuar “brengën” për “rrezikimin” e serbëve në Kosovë (dhe jo vetëm)! Këtë “brengë” vazhdoj ta dëgjoj edhe sot, pas 70 vjetësh. Kjo “brengë” kishte qenë refren i vazhdueshëm madje edhe në Perandorinë Osmane. Ndaj, me të drejtë, njeriu mund të pyesë, vërtet, mos janë të rrezikuar serbët?
Po, po … Indoktrinimi i vazhdueshëm (i sotëm dhe ndër mote) se serbët na qenkan popull hyjnor [nebeski narod], duke kultivuar urrejtje fashiste ndaj popujve të tjerë, ka bërë që të gjithë njerëzit e tjerë për ta të jenë “racë më e ulët”, shpesh të mos i shikojnë madje as si qenie njerëzore (thnegla fare)! E, meqenëse, në realitet, edhe serbët janë popull tokësor, si të gjithë popujt e tjerë, duke u përpjekur të mos shkelin fare në tokë, por të fluturojnë qiellit të paanë (gjë që nuk e bëjnë dot!!), ata pareshtur ndihen “të rrezikuar”, sepse si ka mundësi që një “popull hyjnor” të ecë nëpër tokë sikur popujt e tjerë tokësorë!? Së këndejmi, duke parë veten tek ecin tokës, krahas racave të tjera “më të ulëta”, si të mos ndihen “të rrezikuar”?!
