Shkruan: Sabri Abdullahu
Një dëshmi e rrallë dhe mjaft domethënëse vjen nga hoxha gjilanas, Enver Rexhepi, i cili përmes një rrëfimi personal ka shpalosur jetën dhe angazhimin e tij ndër vite, duke reflektuar mbi sfidat, sakrificat dhe kontributin në shoqëri.
I lindur në vitin 1949 në Malishevë të Gjilanit, ai rrugëtimin fetar e nisi përmes shkollimit në Prishtinë dhe Preshevë.
Në vitin 1973 u emërua imam në xhaminë “Dere Mëhallë”, ku shërbeu për plot 41 vite, deri në pensionimin e tij në vitin 2014. Gjatë periudhës së regjimit të atëhershëm, hoxhë Enveri u përball me vështirësi të shumta, përfshirë ndërhyrje dhe ndalime në aktivitetet fetare.
Ai kujton se në vitin 1983 ishte ndaluar organizimi i mësimit fetar në xhami, ndërsa vazhdimisht kishte presion nga institucionet e kohës. Ai ishte pjesëmarrës edhe në demonstratat e vitit 1981, ndërsa gjatë viteve ’90 përjetoi nga afër zhvillimet politike në Kosovë, përfshirë edhe protestat ku ndërhynte policia me gaz lotsjellës. Ai u dënua me një vit burg… Pas luftës, Enver Rexhepi kontribuoi në rindërtimin e objekteve fetare dhe në rimëkëmbjen e jetës fetare në vend. Ai gjithashtu kishte rol kyç në ndërtimin e xhamive dhe në organizimin e komunitetit.Nga viti 2000 filloi ndërtimi I xhamisë dhe përfundoi me 2005, përgjegjës për ndërtimin e sajë. Kurse xhemati falte namazin në shtëpinë e tij për tre muaj me radhë. Rrëfimi i tij mbetet një dëshmi e fuqishme për rolin e figurave fetare në periudha të vështira historike dhe për kontributin e tyre në ruajtjen e vlerave dhe identitetit kombëtar.
I vetmi hoxhë i asaj kohe të cilit i kishte ofruartë mbështetje të vazhdueshme ishte hoxhë Abdylhakimi nga Përlepnica e Gjilanit.
Ndërkaq, edhe hoxhë Abdylhakim Shaqiri nga Perlepnica ishte aktiv para luftës, gjatë luftës dhe pas luftës.
I njejti para luftës punoi si mësues në Gjilan dhe Perlepnicë, kurse punën si imam e vazhdoi pas vdekjës së bababit të tij.
Abdylhakim Shaqiri, gjatë luftës në Kosovë, nuk u tërhoq. Përkundrazi u angazhua drejtëpërdrejtë në ndihma humanitare, duke strehuar familje të dëbuara dhe duke ndihmuar në organizimin e jetës në rrethana lufte.
Ai ishte gjithashtu dëshmitar i ngjarjeve të rënda dhe kontribuoi me dëshmi për drejtësinë ndërkombëtare. Dhe pas luftës, roli i tij vazhdoi me të njëjtin intensitet. Kontribuoi në rindërtimin e xhamive të shkatërruara dhe në ringritjen e jetës fetare në vend, duke qenë një figurë udhëheqëse në komunitet.
Përveç kësaj, për 24 vite punoi edhe si mësimdhënës në Gjilan dhe Perlepnicë, duke ndikuar në edukimin dhe formimin e shumë gjeneratave.
Rrëfimi i hoxhë Abdyhakimit mbetet një dëshmi e fuqishme e qëndresës, besimit dhe kontributit në kohë të vështira, duke treguar se si një njeri mund të jetë shtyllë e komunitetit në çdo rrethanë.
