Arsim Kastrati
Vendet e pazhvilluara e popujt e varfër, gjithmonë kanë shumë probleme e vështirësi. Dhe si rregull, standardi i ulët i jetesës, është një nga problemet kryesore të njerëzve të këtyre vendeve.
Në këtë Botë të papërkryer ku, “t’mirat vijnë fije, fije e t’kqijat lomsha, lomsha” përveç halleve ekonomike, popujt shpesh dhe në të njëjtën kohë kërcënohen edhe nga agresioni i popujve të tjerë.
Zakonisht agresorët i shfrytëzojnë problemet ekonomike të vendit që ia mësyjnë, si dikur Slobodan Milosheviqi i Serbisë për popullin Shqiptar të Kosovës: “Do t’u mëshoj barkut” thoshte ai, për ta relativizuar dhe ironizuar dhunën fizike që e ushtronte aparati shtetëror i tij dhe për ta thënë shkurt, taktikën për gjunjëzimin e Kosovarëve.
Kështu, problemet e mirëqenies ekonomike personale dhe familjare e qesin në plan të dytë problemin e integritetit politikoterritorial dhe të sovranitetit nacional të një populli.
Kështu, para, gjatë dhe pas luftës së dytë botërore, populli skajshmërisht i varfër shqiptar u mashtrua nga premtimet e rrejshme të komunistëve rus e serb, për begati ekonomike, barazi sociale dhe vëllazërim bashkimin e popujve dhe i hodhi pas krahëve problemet e pazgjidhura kombëtare.
S’do gjykim të rëndë, varfëria e madhe dhe emancipimi i ulët i quan shqiptarët në derë të hasmit por, pasojat hedhjes pas krahëve, vendosjes në plan të dytë apo të tretë, të çështjeve të pazgjidhura kombëtare ishin të rënda: diktatura komuniste gjysmë shekullore në Shqipërinë londineze dhe vazhdimi i robërisë sllavojugore të gjysmës tjetër të popullit shqiptar.
Pra, gjithmonë kur një popull e ka të pazgjidhur çështjen e sovranitetit politik dhe territorial dhe në të njëjtën kohë ka edhe vështirësi të theksuara ekonomike, ekziston rreziku real që ai të përfshihet në antagonizma dhe konflikte të brendshme politikosociale të cilat i marrin shumë energji dhe ia heqin vëmendjen nga problemet e pazgjidhura kombëtare dhe shtetërore.
Lehtësimin dhe zgjidhjen e problemeve të ndryshme, ekonomike e politike, të brendshme e të jashtme, një populli ia mundëson pasja e një elite politike që nuk gënjen (shumë) për vota e pushtet, që nuk e keqpërdorë pushtetin e besuar me votën e lirë të popullit dhe që ka dije e përvojë në politikën ndërkombëtare. Një elitë politike e përgjegjshme, që e ruan dhe zhvillon shkallën e nevojshme të unitetit të brendshëm politik dhe që i ruan dhe avancon raportet me shtetet e fuqishme botërore, dashamirëse e ndihmëtare ndaj sovranitetit politik dhe zhvillimit të përgjithshëm të vendit të tyre.
Nuk është shenjë e mirë kur një popull merret vetëm me çështjen e zhvillimit ekonomik, kur i shteron energjitë e veta në polemika e kundërshtime pa fund, duke parë vjedhje edhe te rezultatet e mospunës së vet dhe duke i neglizhuar problemet dhe konfliktet me faktor të jashtëm që ia kërcënojnë sovranitetin dhe integritetin politik e territorial!
Një popull, çdo popull, do të bënte mirë të kujtohej më gjatë, se kujt ia beson pushtetin me votat e tij! /GJILANI INFO/
