Shkelzen Halimi
Pas ndarjes sonë atje në udhëkryqin e sheshit, ku skamnorët na kërkonin copëza dashurie, mora trenin që çonte drejt akullnajave të veriut. Ishte një tren pothuaj i çmendur, sepse nuk ndaloi askund. Kur zbrita në stacionin e fundit, pashë se isha udhëtari i vetëm. Në hyrje të shtëpizës së vogël, që me gjasë shërbente për udhëtarët që pritnin nisjen e trenit, lexova mbishkrimin: “Këtu askush s’ju pret”.
Sakaq më kaploi një lemeri dhe shpejtova për t’u kthyer. Por, pashë se treni po ikte po me atë shpejtësi, më të cilin më çoi atje. Midis një acari që më ndrydhi pothuaj deri në vdekje, e kalova një natë të rëndë. Mendova se aty do të jetë fundi im…
Po ç’ndodhi pastaj? – do të thuash.
Pastaj…pastaj…Më mbajti gjallë dëshira e zjarrtë, e cila më shtriu mbi një copë akulli dhe më tërhoqi derisa një rreze dielli ma ngacmoi bebëzën e syrit. Në të vërtetë, nuk jam i sigurt nëse kisha shkuar pranë akullnajave të veriut. Mund të ketë qenë ndonjë ëndërr apo edhe ndonjë fanitje gjatë kllapisë që ma shkaktoi zjarrmia e ftohjes së mushkërive.
Ndonjëherë kur kam ftohtë, e ndjej atë ndrydhje vrasëse dhe mendja më thotë se megjithatë kam qenë atje. Por, çuditërisht, s’ më paraqitet asnjë dëshirë e zjarrtë, së paku për të ikur. Rri në ndonjë skutë të errët të asaj shtëpize ku gjithnjë qëndron mbishkrimi: “këtu askush s’ju pret” dhe ndjej se si një akullnajë zvarritet nëpër trupin tim, që nga këmbët e deri në maje të kokës, duke e shuar zjarrin e dëshirës që ngulmon për të dalë nga vetvetja dhe për të shkuar në strehën time të vetmisë, atje në katin e trembëdhjetë, ku ndjehen përplasjet e zhurmshme të erërave, bashkë me klithmat e skamnorëve, të cilët edhe këtu kërkojnë copëza dashurie. Klithmat e tyre i dëgjoj vetëm unë, sepse u ngjajnë rënkimeve të mija sa herë që mjekët më thonë se është koha për ilaçet që shërojnë mushkëritë dhe frymëmarrjen e rënduar.
Në udhëkryqin e sheshit nuk kam shkuar më asnjëherë, sepse kam frikë se treni i çmendur do t’më çojë sërish drejt akullnajave, ku acari dhe ethet ngrijnë edhe dhimbjen…
