Sadbere Gagica Spahija
(Tregim)
Qiellit rendin retë. Hënës i mungon shkëlqimi i saj e era përplaset furishëm në shpirtin tim të ngrirë. Në skajin e dhomës jam mbështjellë me nostalgji. Eh! sikur librin e jetës ta shkruaj me stilolapsin e fatit dhe dëshirat e mia, bashkë me vuajtjet, t’ia besoj letrës së bardhë me aromën e lotëve të mi, ku dashuria hepohet si një yll. Ëndrrat e padeshifruara kanë ikur përtej deteve. Jeta ime ndryshoi nga dita kur u gjenda e vetme në udhët pa adresë, e tronditur dhe e frikësuar. Me grimca kujtimesh i shpalos. Mu kujtua kur më tha: “Do të vdes kur malli flenë në harresën e stinëve, kur në vend të lotëve buzëqesh para portretit tim të zbehur”. Ec koha nëpër këto shputa të çara me plagë në zemër e thes në shpinë, mbushur me zhgënjime, e prangosur në kullën e ëndrrës. A ringjallen mëngjeset në mërgim, që ma bën zemrën copë-copë; shpirtin ma ndrydh në këtë dhomë boshe me dritare të mbyllura. Edhe ky oxhak pa zjarr mi grish ëndrrat e shpërndara. Në këto stinë të ikura, këngët i kam bërë lot, e zëri më ka mbetur mbështjellë në fyt. Kur sogjoj lumin në kufi se si rrjedh me valë e mbledh përroskat pa fjalë, ngrihem nëpër plagë dhembjeje si në gjemba, psherëtij, ofshaj… Si nuk e kuptove kurrë që isha kalorëse në zemrën tënde të lodhur e shpirti im t’i numëronte të gjitha plagët në dehjen e gotës së zbrazur mes britmave joshëse. Edhe e dehur në mendje bluaja kur plaga shërimin kërkonte, në vorbullën e fjalëve të jetës, pa shpresa e trazime,si një plagë me dhimbje për të dashuruarit e ndarë që kurrë nuk u takuan për t’u penduar rrugëve të mallit që digjeshin në flakë zjarresh e fjala të mos ketë mëri. Të zhyteshim në lumin e kujtimeve që dy anët e tij i bashkon ura e puthjeve. Ngado vajta, barta me vete zemrën e lënduar, e cila nuk ka fuqi të përpëlitet me dhimbjen, që pas pentagramit të këputur u tretën tok me ëndrrat, e Unë, e putha vjeshten të mos mbetesha gjurmë mbi gjurmë të mbuluara me gjethet e zverdhura. Gjunjëzohem e vetme në një cep të pyllit, ku më shoqërojnë zogjtë por, më mungon buzëqeshja jote. Mos vallë, buzëqeshjen na e qepën me gjilpërë samari?! U futa në brendësinë e pyllit me lot në sy, u shtriva mbi bar të njomë dhe me zë të shterur klitha: – A thua moj tokë gjithë ato të mira që na i dhe e na jep, i huazon?! Frutat, bimët, trëndafilat….gjithçka na jep që të ngopemi,mos të jemi të uritur! Vallë, më thuaj kur do të ngopesh me trupat e njerëzve, që i merr në përqafimin tënd dhe kurrë më nuk i kthen?! Të gjithë që i doja vdiqën duke thirrur emrin tim. Të gjithë ikën te ti moj tokë! E unë, nuk mund të të ndihmoj. Mbeta nën qiellin e hapur. Libri i jetës u bë hi por nuk e shpëtuam as lotin, nga zjarri në zjarr që pikonte. Mbeta e ngujuar në shkëmbin e kujtimit!
