Xhemile Adili
Më duket gjithçka në këtë vend, Diell ka emrin,
Jo pse thjesht dua unë, jo pse do shpagim pranvera
Dhe blerimi i vërtetë është çmimi i saj real,
Po, se çdo ligësi ka një fund, çdo jetë ka një lumë.
Dalin ngado, ngado vijnë, ngjatjetohen, përqafohen,
Sikur marrin tërë fluksin e pasionit të madh nga unë
E nuk më lënë gjë. Sa bukur! Këtë me shpirt dua!
Gjaku i ëndrrave të mia, të dashur, u bëftë për ju mal!
U bëftë fontanë, ujëvarë, harpë, nota gëzimi të madh!
Dashuria ime është sa gjithë zjarret e flakët bashkë,
Sa gjithë rrezet që mbledh unë me pasqyrat e poezisë
I hedh ngado ato, shndërrisin kushdo që zërin tim pret.
Më duket gjithçka në këtë vend, Diell ka emrin,
Edhe mynxyra ime-tmerr për ca sy e ca buzëqeshje.
E di. Pllajat e horizonti ballë një dashurie, ç’është?
Po, se çdo ligësi ka një fund, çdo jetë ka një lumë.
