Bekim Selishta
Në një shpellë njerëzit që kanë kaluar jetën duke u përballur me dritën që vjen nga jashtë shohin vetëm hijet e kafshëve njerëzve dhe objekteve përballë tyre.
Këto hije janë realiteti i vetëm për këta njerëz që kurrë nuk e kanë parë formën e tyre të vërtetë.
Një ditë një nga njerëzit që jetonin në shpellë lirohet papritur ai has botën jashtë shpellës, sytë e këtij personi të cilët janë plotësisht të njohur me dritën domethënë të vërtetën përjetojnë pothuajse verbëri.
Me kalimin e kohës ai fillon të kuptojë se hijet që ai mendonte se ishin të vërteta deri më sot nuk janë reale dhe janë thjesht reflektime të errëta të së vërtetës.
Duke kuptuar të vërtetën e jetës, ky person kthehet në shpellë dhe përpiqet t’u shpjegojë njerëzve të tjerë se hijet janë të rreme dhe e vërteta e vërtetë është jashtë.
Gjithsesi keta njerez qe nuk kane pare kurre jashte nuk mund ta perceptojne ate qe flitet dhe protestojne me inat…
Platoni donte të shembullonte paaftësinë e filozofëve të cilët kishin filluar të kuptonin diçka në alegorinë e shpellës pra analogjinë për publikun. Kjo metaforë vlen edhe në botën dhe rendin e sotëm. Sepse njerëzit pranojnë atë që mund të kuptojnë dhe nuk pranojnë atë që u thuhet përtej kuptimit të tyre.
Ja pse ata qe thone te verteten jane disi te shtypur ne shoqeri.
Është shqetësuese të shohësh të vërtetën në dritë dhe të dëgjosh të vërtetën ja pse mendja zgjedh errësirën dhe skllavërinë injoranca është lumturi. Duhet guxim të përballesh me të vërtetën dhe të jesh i lirë.
Uroj që të gjithë të jenë aq të guximshëm sa të dalin një ditë nga shpella..
(Realitet që nuk po tejkalohet nga Shoqrit primitive e deri me sot)/GJILANI INFO/
