Nga: Nehat Hyseni
Të shkruash për fëmijërinë është të rikthehesh në një kohë që nuk ekziston më, por që vazhdon të jetojë në kujtesën e njeriut.
Për mua, fëmijëria në Preshevë gjatë gjysmës së dytë të shekullit XX nuk është vetëm një kujtim personal. Ajo është edhe një pjesë e historisë së një brezi, e një familjeje, e një lagjeje dhe e një shoqërie që jetonte në kushte shumë më të thjeshta se sot, por që kishte një lidhje të jashtëzakonshme me tokën, punën, familjen dhe komunitetin.
Në atë kohë, Presheva ishte një shoqëri në të cilën bujqësia përbënte bazën e jetës ekonomike të shumë familjeve. Puna në tokë nuk ishte vetëm profesion. Ajo ishte mënyrë jetese, burim ushqimi, burim të ardhurash dhe njëkohësisht shkollë e jetës për fëmijët.
Fëmijëria mes tokës dhe punës
Ne, fëmijët e asaj kohe, e njihnim tokën, arat, shumë më herët se sa njihnim librat e shkollës!
Që në moshë të vogël, fëmijët përfshiheshin në punët e familjes. Në pranverë përgatitej toka, mbilleshin kulturat bujqësore, ndërsa gjatë verës dhe vjeshtës vinte periudha e korrjes, mbledhjes dhe përpunimit të prodhimeve.
Mbillnim grurë, misër, duhan dhe kultura të tjera bujqësore.
Gruri ishte ndër kulturat kryesore. Ai siguronte një pjesë të rëndësishme të ushqimit të familjes. Misri kishte po ashtu rëndësi të madhe, sidomos për ushqimin e familjes dhe të bagëtive.
Në atë kohë, prodhimi bujqësor nuk ishte si sot. Mjetet moderne ishin të kufizuara dhe shumë punë kryheshin me dorë ose me mjete të thjeshta.
Prandaj, çdo anëtar i familjes kishte rolin e vet!
Fëmijët punonin krahas prindërve. Kjo nuk përjetohej domosdoshmërisht si një barrë, por si pjesë normale e jetës familjare.
Korrja e grurit – një ngjarje familjare
Korrja e grurit ishte një nga periudhat më të rëndësishme të vitit.
