Anita Hoxha
Ç’dreq poete paskam qenë, s’e kisha ditur
Në këto vite shkruajta vargje pa pushim,
Netëve nostalgjia me troket ashtu pa pritur
Më sjellë për dore në ate të bukurën fëmijerinë..!.
Çudi, lotët faqeve më rrodhen pikë- pikë,
Tek shihja tymin në oxhakun përballë,
Sot, o gjyshe në shpirt trokite, s’pata frikë,
Dhe flisje me mua, të ndjeja si të gjallë
Të prekja duart e brishta, si të një fëmije,
Me duart që ndizje zjarrin atje tej në oborr,
Si nuk u lodhe kurrë dhe vetëm buza gaz rrije,
Dhe kur vitet flokët ,ti zbardhen si borë !
Ç’dreq poete paskam qenë sot e kuptova ?!
Nga ai tym që dilte oxhakut përballë,
Ato shkarpat që ndizje ti në oborr prap i kujtova,
Dhe shaminë e kokës, që ti e hiqje rrallë…
Sa dua të kthehem edhe një herë në fshat,
Kur zabelit ndrinin xixiëllonjat, e frynë veriu me erë,
Ky tym i shkarpave marshonte qiellit aq gjatë,
Kur gjyshërit krahëhapur më prisnin ulur në derë.
Oxhak mermeri ndërtuam në shtëpi,
Ky zjarr që përvëlon, çudi, s’më ngroh aspak !
Më merrë malli për ato shkarpa që ndizje gjyshe ti,
Per atë mjegull tymi, që flinte mes reve larg !
