Para se të rrahni fëmijën tuaj, ose t’i jepni vetes dhimbje koke për shkak të sjelljes së fëmijës suaj.
Pyesni veten, a është sjellja zhvillimore? Dhe nëse po, çfarë duhet të bëni për të ndihmuar fëmijën tuaj dhe veten tuaj?
Ju vështirë se do ta pranoni fëmijën tuaj dhe vështirësitë e tij/saj zhvillimore, sepse nuk e pranoni veten.
Ti je i keq me fëmijën tënd sepse je i keq me veten.
Prqndaj ju jeni kritik ndaj fëmijës tuaj kur ai/ajo bën një gabim, sepse jeni kritik ndaj vetes kur bëni një gabim. Ju ndiheni të papërshtatshëm, arsyeja pse fëmija juaj nuk do të jetë kurrë i mjaftueshëm për ju.
Jeni të shpejtë për ta rregulluar fëmijën tuaj, sepse ndiheni të dëmtuar dhe të thyer.
Ju nuk jeni emocionalisht i disponueshëm për fëmijën tuaj, sepse jeni të bllokuar nga lëndimi juaj i pazgjidhur i fëmijërisë.
Ju mund ta prindëroni fëmijën tuaj vetëm në masën që ri-prindëroni vetë.
TRAUMA- PRINDRI I INFORMUAR Si të trajtojmë abuzimin, traumën dhe plagët e fëmijërisë citoi ADEH JONES
Një përbërës i rëndësishëm në prindërimin dhe të qenit i disponueshëm për t’i udhëhequr fëmijët tuaj përmes betejave të tyre zhvillimore është besimi.
Por e shihni, ky besim ka rëndësi të madhe. Shumë prindër nuk janë të aftë ose nuk kanë aftësinë për të nxjerrë besim.
Unë mund t’ju them se ka të bëjë me një gjurmë traume të referuar si ndjeshmëri e shtuar, e cila ka një spjegim.
Pra nëse një fëmijë është rritur në një shtëpi ku prindërit janë të çrregullt me shprehje emocionale. Fëmija mëson të ecë mbi lëvozhgat e vezëve rreth prindit.
Si një mekanizëm mbrojtës.
Fëmija bëhet ekspert në skanimin e emocioneve të njerëzve të tjerë.
Fëmija jeton në një gjendje kërcënimi të vazhdueshëm.
Ndërsa fëmija rritet, fëmija mëson t’u japë përparësi ndjenjave të të tjerëve.
Ata kërkojnë falje për gjithçka.
Ata fajësojnë veten për keqkuptimin e marrëdhënieve.
Ata janë të kundërshtuar nga konflikti.
Çdo konflikt i nxit aq shumë.
Tani, këtu është ironia që ata bëhen prindër ku mbindjeshmëria e tyre dërgon një sinjal kërcënimi për fëmijët e tyre. Ashtu si prindërit e tyre, çdo gjë e vogël që do të bëjnë fëmijët e tyre, çon në sulm, e cila i shtyn fëmijët në guaskat e tyre, dhe do të preferojnë t’i mbajnë gjërat për vete, sesa t’i ndajnë me prindërit e tyre. Jo sepse ata qëllimisht nuk duan të ndajnë por janë të frikësuar se si do të reagojnë prindërit.
Si fëmijë, a po ecnit mbi lëvozhgat e vezëve rreth prindërve është se duhet kontrolloni fëmijët tuaj, a po ecin mbi lëvozhgat e vezëve rreth jush?
Andaj ndihmoni fëmijët tuaj t’ju besojnë. Punoni me mbindjeshmërinë tuaj.
Dhe ju mund të ndryshoni.
Dhe për këtë të merrni ndihmën që kërkoni.
Albina Hyseni/Administrat Publike, Marrëdhënje Ndërkombëtare, Studime Evropiane, Njohuri te gjera Psikologjike dheTeknike Farmaceutike/
