Sali AVdullahu nga Dobëlldehu i Vitisë, tash e 5 vjetë pensionist i Zvicrës, ishte 17 vjeҫar, kur mori rrugën e mërgimit. Me lot në sy ishte nisur për kurbet dhe po me lot në sy kishte lënë prindërit dhe të tjerët ditën kur po e përcillinin kësaj rruge.
“ Ishte viti 1971, kur u nisa asaj rruge. Kisha jo më shumë se 17 vjetë! – E vështirë ishte ndarja nga prindërit dhe njerzit e mijë të dashur, familjarët e të afërmit si dhe nga shokët e mijë të shkollës. Por, ishte gjendja socio-ekonomike që më detyroi të marrë rrugën e kurbetit, e cila nuk dija se ku më shpie, e ҫka më sjell. Fillimisht nisa jetën e kurbetqarit në Austri për 4 vjetë, për të vazhduar pastaj në Zvicër deri në pensionim. Ishte vështirë për gjeneratën tonë, të asaj kohe, sepse, nuk kishim përkthyes shqiptar”, nisë rrëfimin e tij me emocione dhe i përlotur ish kurbetqari, tash e 5 vjetë në pension, Sali Avdullahu nga Dobelldehu i Vitisë.
Sipas tij, për të marrë rrugën e kurbetit ishte motivue edhe nga rrëfimet e herëpashershme të nënlokës së tij, Rabies, për mixhen e tij, Shaipin të cilin e kishin marrë dhe zhdukur serbët e asaj kohe, Ditën e Bajramit, e për të cilin sot e asaj dite nuk dihet se ku dhe si ka përfundue jeta e tij.
“ Sa herë më kujtoheshin dhe më kujtohen edhe sot fjalët e përcjellura me lot të nënlokës, Rabies, kur me fliste për fatin e zi të mixhës së ndjerë, Shaipit. Më thoshte se nuk kishte patur më shumë se 22 vjetë, kur e kishin marrë dhe zhdukur serbët e asaj kohe, djalin e saj të dashur. E ndjera, vdiҫ e shkoi në amshim me mërzia e dhimbje të përditshme për të birin, pa e ditur se ku dhe si mori fund jeta e tij nga duart mizore e gjakatare serbe”, vazhdon tutje rrëfimi i Salihut për ngjarjet.
Ai thotë se për të marrë rrugën e kurbetqarit ishte motivuar edhe nga kjo ngjarje e dhimbshme për mixhën Shaipin dhe fjalët rrënqethëse të nënlokës, Rabies.
“Rrëfimet e nënlokës për mixhën dhe mërzijat e lotët e saj për të birin, krahas gjendjes socio ekonomike, ishin shtysa që të nisem rrugës së kurbetit. Që të forcohem dhe avansohem materialisht, kombtarisht dhe politikisht, për të ndihmuar familjen, por me aq sa kisha mundësit edhe vendin e popullin tonë karshi rrethanave në të cilat jetuam dhe i përjetuam”, thotë kurbetqari i pensionuar në diasporë.
Ky njeri, atdhetar e human, i kësaj toke dhe këtij nënqielli, me modesti fletë në vazhdim edhe për kontributet politike, kombëtare e humane.
“ Ishim familje e persekutuar. Në kohën e okupimit e serbosllav më arrestuar tri herë, kur pata ardhur nga Zvicra në Kosovë. E, mandej ardhjet tjera të mija në Kosovë ishin ilegale. Krejt kjo për shkak të aktiviteteve të mija politike dhe angazhimeve humane për njerzit e gjakut e kombit tonë. Gjatë rrethanave të okupimit në shtëpinë time janë mbajtur mbledhjet e LDK-së. Në shtëpinë time mbaj edhe fotografinë e humanistës së madhe shqiptare “Nëna Tereze”, me emrin e së cilës u ndihmua edhe populli ynë për nevojat që kishim ”, tha ai.
Sali Avdullahu ka kontribuar edhe si kuvendar në Kuvendin Komunal të Vitisë për një mandat, e që vinte nga subjekti politik LDK.
“ Ne njihemi si familje bëmirëse, kntributdhënëse, por dhe që nuk lejon padrejtësi. Kemi ndihmuar edhe të burgosurit politik dhe pjesëmarrësit në demonstrata, Televizionin e Prishtinës të asaj kohe, familja ndihmon familjen”. etj.
Duke folur për kontributet e tij tregon se kishte qenë aktivist edhe anëtar i Qeverisë në ekzil dhe njëri prej themeluesve të LDK-së në Viti.
E në rrethanat e para luftës së fundit në Kosovë pohon se ka ndihmuar edhe arsimin shqip në Kosovë.
Kurse pas përfundimit të luftës së fundit në Kosovë, tha se ka ndihmuar në ndërtimin e shtëpive për familje të dëshmorëve dhe familje tjera nevojtare, ndërtimin e lapidarit në Koshare me dajën e tij Ahmet Ahmetin nga fshati Lubishtë, komuna e Vitisë. Me fjalë tjera u tha se ka ndihmuar vazhdimisht për aq sa kishte pas mundësi.
Ai tha se diaspora duhet të falenderohet për kontributet që ka dhënë e po jep për për njerëzit e këtij nënqielli.
“Unë dhe gjithë të tjerët që kontribuan për popullin shqiptar në Kosovë, në një mënyrë apo tjetër, më në fund, si shpërblim të cilin e pritëm gjatë si popull i shumë vuajtur, fituam lirinë dhe pavarësinë e Kosovës, pa të cilat nuk kishte kuptim jeta jonë”, shprehet ai.
E, për këtë njeri të mirë, mbetet brengosëse largimi dhe ikja e rinisë nga vendi ynë-Kosova.
“Për mua vazhdon të jetë brengosëse ikja e rinisë sonë nga Kosova edhe pas 50 vitesh, andaj si mërgimtarë i hershëm e në pension u bëjë thirrje autoriteteve relevante të shtetit të Kosovës që të angazhohen për krijimin e kushteve dhe perspektivës që të mos largohet nga vendi ynë pjesa më e rëndësishme e këtij populli.”
Ndërsa, duke kritikuar autoritetet relevante e përgjegjëse të vendit, thotë se gjysma në diasporës janë pa dokumente dhe askush nuk merret me këtë qështje.
Sipas tij Kosova tashmë nuk është vetëm Evropë, por edhe Amerikë, Australi, e madje edhe Zelandë e Re.
“Tashmë në diasporë nuk jemi të varfër, jemi të pasur edhe me arsim, po edhe me kapital. Sot mbesa ime Arlinda është studente vitit të tretë në fakultetin juridik në Cyrih, aty ku kanë ndërruar mbi 100 numra.
Në fund, ai ka falenderuar perendimin për punësimet që ua ka mundësuar kurbetqarëve shqiptarë, e pastaj ka treguar se familja e tij përbëhet prej 20 anëtarëve.
Sipas tij, ky dhe bashkëshortja e tij ,Sanija jetojnë në Kosovë, kurse djemt: Dritoni, Avdullahu dhe Arbeni si dhe vajza Aferdita në Zvicër. /GJILANI INFO/
