Shkruan: Sabri Abdullahu
Historia e Hasip Abdullahut është historia e një brezi shqiptarësh që u detyruan të marrin rrugën e mërgimit për të siguruar jetesën, por që zemrën e lanë gjithmonë në atdhe. Ai përjetoi burgosje, përndjekje politike dhe sakrifica të shumta, megjithatë nuk u tërhoq asnjëherë nga përkushtimi ndaj çështjes kombëtare dhe ndihma ndaj njerëzve në nevojë. Rrëfimet e familjarëve e paraqesin Hasip Abdullahun si një njeri punëtor, patriot, bamirës dhe me vlera të larta njerëzore, i cili la gjurmë të pashlyeshme si në vendlindje ashtu edhe në mërgim.
Hasip Abdullahu, si shumë shqiptarë të asaj kohe, mori rrugën e mërgimit për të siguruar një jetë më të mirë për familjen. Në vitin 1972 ai emigroi në Austri, ku punoi deri në vitin 1976. Një vit më vonë, në vitin 1977, u vendos në Zvicër, vend në të cilin punoi dhe jetoi për shumë vite, pa e shkëputur asnjëherë lidhjen me atdheun.
Në Zvicër, Hasip Abdullahu u bë mbështetje edhe për familjarët e tij, duke u siguruar me garanci vend pune nipit të tij, Qemajlit, dhe vëllait, Fetahut. Për të, suksesi në mërgim kishte vlerë vetëm kur ndahej me njerëzit e afërt.
Sipas rrëfimeve të nipit të tij, Enver Abdullahut, Hasipi ishte pjesëmarrës pothuajse në çdo demonstratë që organizonte mërgata shqiptare në Zvicër në mbështetje të çështjes kombëtare. Ai nuk mungonte në asnjë aktivitet ku kërkohej liria dhe të drejtat e shqiptarëve të Kosovës.
Edhe vetë Enver Abdullahu u përball me pasojat e angazhimit patriotik. Për shkak të veprimtarisë së tij politike, për më shumë se dhjetë vjet nuk guxoi të vinte në Kosovë, nga frika e arrestimit nga shërbimi famëkeq jugosllav, UDB-ja.
Në kujtimet e tij, djali i Hasipit, Sabriu, rrëfen me emocione fjalët e babait:
“Biro, që nga viti 1968 nuk na u ndalën kurrë arrestimet. I kam numëruar dhe deri në vitin 1999 rezultuan gjithsej gjashtëmbëdhjetë arrestime. Megjithatë, falë punës që bëra në Austri e më vonë në Zvicër, arritëm t’i përballonim shpenzimet e vizitave nëpër burgje dhe të mbijetonim.”
Sabriu kujton edhe një nga ngjarjet më të dhimbshme që i kishte rrëfyer i ati, një përvojë që dëshmon për përndjekjet dhe torturat që përjetuan shumë veprimtarë shqiptarë gjatë regjimit jugosllav.
“U nisa nga Gjilani për në Zvicër me autobus. Kur mbërritëm në Bujanoc, në autobus hynë dy policë dhe një person me rroba civile. Më zbritën menjëherë, më kthyen në Gjilan dhe më burgosën. Katër ditë me radhë u nënshtrova torturave fizike dhe psikike. Më gjetën disa fotografi që po ia dërgoja një miku në Zvicër. Ma konfiskuan pasaportën, më humbën edhe pensionin dhe atë pasaportë nuk ma kthyen më kurrë.”
Pavarësisht sfidave dhe vuajtjeve, Hasip Abdullahu mbeti një njeri i njohur për bujarinë dhe shpirtin e tij human.
“Babai ishte bamirës. Në shtëpinë tonë vinin vazhdimisht njerëz që kërkonin ndihmë. Askënd nuk e kthente duarbosh. Secilin përpiqej ta ndihmonte sipas mundësive që kishte.”
Humanizmi i tij shfaqej edhe në veprat që sillnin dobi për komunitetin.
“Një ditë ishim në Zhegër. Babai më tha se po shkonte për ta falur namazin e drekës. Për të arritur në xhami duhej kaluar një urë e ngushtë prej druri mbi lumë. Në mbrëmje kalimi ishte i rrezikshëm, sidomos për ata që shkonin për namazin e jacisë. Babai u interesua që mbi atë urë të vendoseshin drita elektrike. Nuk mbeti vetëm te ideja; ai u angazhua dhe e realizoi atë, duke ua lehtësuar besimtarëve kalimin gjatë natës.”
Një tjetër episod domethënës ishte vizita që i bëri mikut të tij, Selim Malokut, në fshatin Selishtë.
“Gjatë kthimit nga Zhegra më tha: ‘Po shkoj ta vizitoj Selim Malokun në Selishtë, sepse është i sëmurë.’ Shkuam së bashku. Baca Selim na priti me shumë ngrohtësi. Pasi pimë kafetë, babai kërkoi leje të largohej. Por ai nuk pranoi. ‘Pa ngrënë drekë nuk mund të shkosh’, i tha me këmbëngulje, duke shtuar se nuk i kishte harruar kurrë të mirat që Hasipi i kishte bërë ndër vite.”
Pas daljes nga burgu, në vitin 1986, Sabriu u martua dhe së bashku me prindërit u vendosën në fshatin Shurdhan.
“Mbështetja e prindërve ishte e jashtëzakonshme. Punonim tokën me përkushtim dhe, falë punës së ndershme, arritëm të krijonim një jetë të mirë dhe të siguronim të gjitha kushtet materiale për familjen.”
Sabriu kujton gjithashtu se në vitin 1992, në shtëpinë e tyre erdhi për vizitë një haxhi nga Presheva së bashku me disa bashkudhëtarë, gjatë rrugëtimit të tyre për në Haxh. Kjo vizitë mbeti një kujtim i veçantë për familjen dhe dëshmoi respektin e madh që gëzonte Hasip Abdullahu, si edhe lidhjet e ngushta që kishte krijuar me njerëz të nderuar nga të gjitha trevat shqiptare.
Jeta e Hasip Abdullahut është dëshmi e një njeriu që i përballoi me dinjitet mërgimin, burgjet, përndjekjet dhe sfidat e kohës, pa e humbur kurrë dashurinë për atdheun dhe për njerëzit. Ai nuk u dallua vetëm si veprimtar i çështjes kombëtare, por edhe si një njeri me zemër të madhe, i gatshëm të ndihmonte këdo që kishte nevojë. Humanizmi, bujaria, puna dhe përkushtimi i tij mbeten trashëgimia më e çmuar që u la familjes, miqve dhe komunitetit. Emri i Hasip Abdullahut vazhdon të kujtohet me respekt si simbol i një brezi që sakrifikoi shumë për lirinë, dinjitetin dhe solidaritetin shqiptar./Gjilani INFO/
