Sadete Ternava Osmani
E ditur që njerëzit nuk janë ashtu siç duken, kuptohet me përjashtime të rralla.
Rasti i fundit i dhunës nga gazetari e analisti, i cili ndonjëherë edhe më ka pelqyer per humorin edhe per analizat e tij ‘out of box’ na paska qenë njëri ndër ata që tjetër thonë e tjetër bëjnë.
E pështirë e skajshmërisht e papranueshme, por qe, edhe ai doli të jetë njëri ndër ata që ndryshe duken e ndryshe janë, njëri ndër të shumtit që emancipimin veç e kanë vrojtu nga distanca, që maturia e përmbajtja janë fusha që të ‘lodhin’ e jo secili mundet me vrapu garës së individëve e shoqërive të buta, që fuqia e fjalës është kryefjalë, që në vend të saj zgjedhet fyerja, shantazhi, kushtëzimi, grushti e shqelmi. Dhe, pavarësisht këtyre vazhdon vetëmbrojtja e maskimi pas normave, pozitës dhe diskurseve të zbukuruara se nuk qenka dhunë!
Ndërkaq, pak po të analizosh, sidomos kur fytyrat publike kryejnë dhunë, është për me u çuditë që ne o i rrudhim krahët o gjejmë arsye se pse është bërë. Ose, ose e relativizojmë krejt me shprehjet e famshme hajt se…hajt se…!
Fatkeqesisht vazhdoj të mendoj se rrjeta e patriarkalizmit është aq e ngjeshur dhe e fortë, sa që gruas ose ia lë ca vrima ajri për mos me vdekë krejt, ose e mbytë në vend me lakun e saj nyje.
Dhuna s’ ka relativizim!
Na duhen syze gjinore, jo syze miqësie!/GJILANI INFO/
