Sherafedin Kadriu
(Anton Nikë Berishës)
Me mëngjes
më thirre për gëzim
E marr me mend
do t’më uroje kremten e Ditës së madhe
që i jep fund agjërimit
si për herë
prej se u njohëm nga afër
O njeri
a hyjni qofsh
i shtrirë me kollin në jastëk
të trishtova dhe Ty
Ti qofsh i uruar
e shëndetin e botës paç
po, mua m’ka vdekur dashnia për kremte
Ka pesë vjet …
II
Nuk e di
ku paskam tretë
e ku paskam mbërri
po sot më paska vdekur edhe një poezi
diku në thellësi të shpirtit
Vetëm një varg vaj më paska mbetur
I Lorkës a i Bodlerit
Floberit a Gëtes
Hesses a Eliotit
Nerudës a Jeseninit
Kadaresë a Pushkinit
Pak ka rëndësi
Harresa është frymëmarrja e Zotit
me ngufatje metaforash
që ta zbardhin e ta nxijnë gërhitjen e fundit
pa ta varur në kular
I dashuri Njeri
ta përfillesh jetën
a të dhemb mjaftueshëm agonia
që të gërryen për çdo ditë
Apo të vdes në secilën pranverë
para se të kemi jetuar
Pikën e nisjes
Më thuaj
Një fjalë nga Ti e pres
edhe ditëve pa kremte
si një nga ilaçet më të rralla të kësaj bote
sepse n’ato çaste për pak i harroj dhembjet
