Xhemile Adili
Duart e tua i kërkoja dhe nëpër ëndërr
Po edhe në ëndërr,
Dielli m’u shua
Dhe nga trishtimi
Çarçafin kisha zhubrosur.
Herë më shfaqeshe në një anë
Herë në një anë tjetër,
Herë më shfaqeshe si hije,
E herë si erë.
Edhe në ëndërr
Kisha zgjatur duart,
Më shumë sesa ti
Dhe nëpër sy të mbyllur,
Kërkoja duart e tua
Të zgjatura drejt meje.
Gjithashtu.
Nuk e dija
Që atë natë ishte sanatadita
Dhe kryeneçe,
Dhe s’donte t’i dorëzohej ditës.
Me minuta,
Me orë nga pak
Nuk lëshonte pushtetin
Donte të robërojë ditën,
E ta mbajë peng,
Që të vonohet pranvera.
Atë natë
Tek zihej nata me ditën,
Vetëm era
Ishte në dhomën time,
Dëshmitare e gjallë,
Të dëshmojë që
Nata nuk i lëshonte pushtetin ditës
Dhe më vrau ëndrrën,
Kur kërkoja duart e tua.
