Jo shumë larg plazheve të gjera të Carnac në rajonin veriperëndimor të Bretanjës në Francë, qëndrojnë rreshtat e pafund të gurëve në këmbë që përbëjnë Alignements de Carnac. Gurët e gjatë, të latuar që ndahen në kolona simetrike, të barabarta janë të lidhur me legjenda e Shën Kornelit.
Me sa duket, Shën Korneli (shenjt mbrojtës i bagëtive), i ndjekur nga një legjion ushtarësh romakë dhe duke mos gjetur asnjë mjet tjetër shpëtimi, ishte fshehur në veshin e një kau dhe i kishte kthyer legjionarët në gurë. Është e panevojshme të thuhet, kjo nuk është origjina e vërtetë e Alignments. Përveç shpërfytyrimit të pamundur, gurët në këmbë i paraprijnë Perandorisë Romake me të paktën 3000 vjet. Por në një kohë supersticioze, ky ishte ndoshta një shpjegim i besueshëm për një mister që i huton ekspertët edhe sot e kësaj dite, shkruan BBC.
Datimi me radiokarbon ka përcaktuar se gurët e granitit janë ngritur nga një komunitet neolitik rreth 6000 vjet më parë (rreth 1000 vjet përpara Stonehenge). Përmasat e gurëve variojnë nga 0.5 m të gjatë deri në gjigantin e madh të Manio, i cili ngrihet 6 m, me një gur të përmasave mesatare që peshon midis pesë dhe 10 ton. Në përgjithësi ato nxirreshin nga shkëmbi i madh që shtrihet afër sipërfaqes së vendit dhe tërhiqeshin e ngriheshin duke përdorur rrotulla dhe forcë brutale. Duke pasur parasysh përpjekjet mbinjerëzore të nevojshme për t’i krijuar ato, Alignments do të kishin një rëndësi të madhe, por administratori i sajtit, Olivier Agogué, beson se qëllimi i vërtetë i Alignments ka të ngjarë të mbetet i panjohur.
Duke pasur parasysh këtë det hamendjesh, nuk është për t’u habitur që mitet dhe legjendat u futën për të mbushur boshllëkun. Historitë e krijesave mitike të quajtur Korrigans, ose të ushtarëve prej guri që shkojnë për të pirë nga një përrua në prag të Krishtlindjeve duke shtypur këdo në rrugën e tyre mund të tingëllojnë si përralla të errëta, por këto përpjekje të hershme për të shpjeguar të panjohurën krijuan një ndjenjë frike që ka ndihmuar në ruajtjen e sitit.
