Edhe pse është folur dhe flitet shkarazi për sakrificën dhe rezistencën e mësimdhënësve në vitet e 9O-ta, jo rrallëherë është trajtuar me seriozitet padrejtësia që po u bëhet sot atyre që e mbajtën gjallë arsimin në atë periudhë kohore.
Mësimdhënësit e sistemit paralel nuk janë thjesht një kapitull historie – ata janë një kategori e gjallë që po përballet me neglizhencë të hapur institucionale.
Gjatë viteve të represionit, këta mësimdhënës punuan pa kushte elementare, pa paga të sigurta dhe nën rrezik të vazhdueshëm.
Ata nuk kishin luksin e zgjedhjes – kishin vetëm përgjegjësinë për të mos lejuar shuarjen e arsimit në gjuhën shqipe. Dhe në çdo shtëpi të shndërruar në klasë, ata ndërtuan rezistencë përmes dijes.
Por çfarë ndodhi ?
Institucionet që u ndërtuan mbi themelet e asaj sakrifice, në vend se t’i trajtonin me prioritet këta mësimdhënës, i lanë në margjinë.
Arsyetimet burokratike për mungesë dokumentacioni janë shndërruar në një alibi të vazhdueshme për mosveprim. Dhe në vend që të gjenden zgjidhje, është zgjedhur rruga më e lehtë: shtyrja e problemit.
Kjo nuk është thjesht një vonesë administrative – është një dështim moral dhe politik.
Si është e mundur që një shtet që ndërton narrativa mbi sakrificën, nuk arrin të njohë konkretisht ata që sakrifikuan?
Dhe si mund të flitet për drejtësi sociale, kur një kategori që dha gjithçka për arsimin, sot endet nëpër zyra për të dëshmuar atë që është e ditur nga të gjithë?
Madje edhe më shqetësuese është heshtja!
Andaj, mungesa e reagimit publik dhe institucional tregon një normalizim të padrejtësisë. Kurse, brezat e rinj po rriten pa e kuptuar plotësisht se arsimi që sot e gëzojnë është ndërtuar mbi sakrificën e këtyre njerëzve.
Nëse kjo çështje vazhdon të neglizhohet, atëherë nuk kemi të bëjmë vetëm me harresë, por me një formë të qëllimshme të shmangies së përgjegjësisë.
Zgjidhja nuk është e pamundur, por se kërkohet vullnet politik, mekanizma ligjorë dhe mbi të gjitha, një ndjenjë minimale të drejtësisë.
Njohja e kontributit të mësimdhënësve të sistemit paralel nuk është privilegj – është obligim. Sepse një shtet që harron mësuesit e vet, në fakt po harron vetveten./Gjilani INFO/
