Sadbere Gagica Spahija
Mes ëndrrave të mia
Të jetë lis me rrënjë
Të mos e tund
Asnjë pranverë
Është rrap shekulli
Me shumë degëzime
Vjen qetë natën vonë
S’e shoh e ndjej afër
I ngjan vetes
E hap portën me çelës shpirti
Ka sy atdheu…diell dashurie
Nuk trembet
Bën gjumë në qerpiket e mi
Flas
Me zërin e tij
Betejave ecim bashkë
E di
Në ecje kam lënë
Gjurmë lotësh
Një copë buzëqeshje
Ma mori një stinë
Po vjen pranvera
Jam ulur në kopshtin e luleve
Ëngjejt ma sollën qiellin
Të bredh
Me penë në dorë
Nëpër buzët e shkronjave
Dashuroj muzën time
E kam kërkuar..erdhi trembur
Më gjeti mes dhembjesh
E mora në krah
E shtrëngova si fëmijë
E putha lehtë lehtë
Me dashuri?!
