Fahredin Gunga
Ka qenë – kështu thot përralla-
një herë një pëllumb i butë i shesheve,
dhe, prore ndalej në mes të sheshit
ku njerëzia ndalet ditëve të diele për të pushuar.
Por vetëm një herë sheshi nuk e deshti pëllumbin,
se pëllumbi ishte tepër i butë – shumë i butë
(në krah të çdokujt ulej
e me butësi për faqe njerëzit i lëmonte).
Kështu jetonte pëllumbi i butë i sheshit.
në mes dashurisë dhe urrejtjes së qytetit.
Por, një ditë, një ditë prej ditësh,
në shesh mbetën vetëm do pupla të përhirta
dhe – pikat e gjakut në trotuar të rrugës.
Ishte mëngjes vjeshte me dhembë të gjethëve të mbrëmë.
Krahët e njerëzve të nesërmen mbetën
si tymtarët e vetmuar në mes të stuhisë
e – lotët sytë i vesuan…Thonë:
atë ditë kishte rënë shi i madh dhe qielli ishte nxirë
vetëm, (ndoshta!,) për ta larë gjakun e pëllumbit.
Vërtetë, kishte rënë shi i madh vetëm për ta larë
gjakun e pëllumbit nga trotuaret e qytetit
se atë natë ishin çmendur eshtrat nga mëria
Kështu thotë përralla të cilën e dinë
edhe fëmijët e lagjes sime duke i ndjellur pëllumbat
që të kthehen në lojën e tyre…
E lagja ime din përralla shumë, shumë./GJILANI INFO/
